ACH! STAROŚĆ SPOKOJNA! SĘDZIWA MATRONO,
KTÓREJ TROSK MŁODOŚCI W KOŃCU OSZCZĘDZONO.
CHOCIAŻ STRZYKASZ W KOŚCIACH I MASZ SWOJE CIENIE,
TO PO LATACH TRUDÓW NIESIESZ NAM WYTCHNIENIE.
SPOKOJNIEJSZE SERCE CORAZ RZADZIEJ PŁONIE,
ZAŚ SREBREM ROZSĄDKU POSYPUJESZ SKRONIE.
MOŻE MASZ MNIEJ SIŁY I SZYBCIEJ SIĘ MĘCZYSZ.
NAD KSIĄŻKAMI I PRACĄ CORAZ KRÓCEJ ŚLĘCZYSZ,
ALE ŻADEN Z TOBĄ ŻÓŁTODZIÓB, CHOĆ MŁODY
NA ŻYCIOWĄ MĄDROŚĆ NIE STANIE W ZAWODY!
A JEŚLI CHOĆ TROCHĘ ROZSĄDKU MA W GŁOWIE,
SZUKAŁ BĘDZIE RADY W KAŻDYM TWOIM SŁOWIE.
WITAJ WIĘC STAROŚCI! WITAJ NAM JESIENI!
MY IDZIEMY DO CIEBIE POPRZEZ WSZYSTKIE LATA
BYŚ NAS UWOLNIŁA OD POŚPIECHU ŚWIATA.
